با تو ، حتی پس از مرگ

 می خواهم پیش از تو بمیرم

 آیا آن که بعد می میرد

                                       آنرا که پیشتر مرده

                                       خواهد یافت ؟

 پس برای اطمینان همیشه با تو بودن کاری می کنم

 می خواهم که مرا بسوزانند

 خاکسترم را در ظرفی بریزند

                                       بر طاقچه ی اتاق تو

 آن ظرف را

 از شیشه ای شفاف کن

 تا درونم را ببینی

 می بینی فداکاریم را ؟

 از خاک شدن دست می کشم

 از گـُل شدن دست می کشم

                                       تا کنار تو باشم

 خاکستر می شوم

 تا با تو زندگی کنم

 آنگاه وقتی تو هم مُردی

 می توانی درون شیشه بیائی

 تا آنجا با هم زندگی کنیم

                                    خاکستر تو ، خاکستر من

 تا اینکه عروسی حواس پرت

 و شاید نوه ای بازیگوش

 بیرونمان بیاندازد

 اما دیگر چنان درهم شده ایم

 که حتی اگر ذره ای از ما بردارند

 اتم به اتم پیش هم نشسته ایم

 با هم به روی زمین پخش می شویم

 روزی اگر نَمی  بر گیریم

 حتماً دو شکوفه خواهیم شد

 یکی تو

            یکی من

                                      نمی خواهم به این زودی بمیرم

                                      تازه تو آمدی

 می خواهم با تو عمری دراز داشته باشم ؛

 با تو

 مرگ نمی تواند به هراسم افکند

 تو تازه ای

 تازه ی تازه   ...

        love 

يــــــكنفرهست كــه ازپنجره هــا نـــــرم و آهسته مـــرا می خواند

گــــــــــــرمی لــهجه بــارانـی او تا ابـــــــــدتوی دلــــم می مــاند

یـــــكنفر هست كه در پرده شب طــــرح لـبخند سپيدش پيداست

مثل لحظات خــــــوش كودكی ام پر ز عــطر نفس شب بـو هاست

يــكنفرهست كه چون چلچله ها روز و شب شيفته پـــــرواز است

توی چشمش چمنی ازاحساس تـــوی دستش سبدی آواز است

يــــكنفر هست كه يادش هر روز چـــون گـلی توی دلــم می رويد

آســمان ، بـــاد ، كـبوتـر ، بــاران قــــصه اش را به زمين می گويد

يــــــكنفر هســـت كه از راه دراز بــــاز پيوسته مــرا مـــــی خواند

گـــاهگاهی به خـودم می گوییم تــا ابــد تــوی دلــــــــم میماند.

 هر شب با حریر پوست تو به خواب می روم

 و هر صبح با در آغوش داشتن تو

 از خواب بیدار می شوم

                                  نیمه شب وقتی چشم باز می کنم

                                  تابلویی زیبا از آفرینش خداوند را می بینم

                                  موهای پاشیده

                                  چشمانی زیبا

                                  خواب و بسته

                                  لبهایی سرخ و برّاق

                                  زیر لحاف گلدار آبی با گلهای ریز صورتی

 با انگشتانم

 بر حاشیه ی صورتت

 طرح زیبای چهره ات را می کـِشم

 وقتی به لبانت می رسد

 می بوسی

                                  با دستانم تو را در آغوش می کـِشم

                                  و تو انگار بیدار

                                 خودت را در آغوش من جا می کنی

                                  یک قالب تمام عیار

 سرت را به سینه ام

 زیر گردنم می چسبانی

 و آرام به خوابی آرامتر فرو می روی

 گرمای نفسهای تو که به سینه می خورند ،

 روح تازه ای در من دمیده می شود

                                   آرام آرام با موهایت بازی می کنم                                              

                         و با انگشتانم تارهای لطیف موهایت را شانه می کـِشم

                                   یکی

                                         دو تا

                                               سه تا ...

 دستم را به روی سرت می کـِشم

 و نوازش می کنم

                  سرت رابه سینه ام

                 زیر گردنم می چسبانی

                 و آرام به خوابی آرامتر فرو میروی

                 گرمای نفسهای تو که به سینه می خورند

                 روح تازه ای در من دمیده می شود

                                             ...